The Man Who Wasn't There (2001)

Snilldarræma, þar sem Coen-bræðurnir votta film-noir-menningunni virðingu sína.

Sækir mikið í Postman always rings twice, þ.e.a.s. gömlu útgáfuna, Double Indemnity og fleiri úr þeim geira og er það vel.

Svarthvít Óskarsverðlaunamyndatakan er framúrskarandi smekkleg og fær maður á tilfinninguna að myndin hefði aldrei gengið upp í lit.

Sagan er feykiskemmtileg og Billy karlinn ansi góður í hlutverki stórreykingarakarans sem kemur af stað atburðarrás sem hvorki hann né aðrir ráða á nokkurn hátt við.

Þessi mynd er bara ágætis skemmtun sem er bara gaman að horfa á og er með fínum kaldhæðnis húmor sem kemur manni til að brosa. Er pínu hæg á köflum en persónan sem Billy Bob leikur heldur þessu uppi sem og hann sjálfur ,enda er hann að mínu mati einn af bestu leikurum allratíma. Hann leikur bara aldrei illa. Þessi mynd er samt ekki fyrir fólk sem vill hafa hasar, spennu eða mynd sem mikið gerist í en hún er aftur á móti fyrir fólk sem vill hægar svarthvítar og góðar myndir.

Þessi nýjasta mynd þeirra Coen-bræðra olli mér talsverðum vonbrigðum. Myndin var samt ekki eins leiðinleg og hún hefði getað orðið en hún er heldur ekki snilldin sem hún hefði mátt vera. Bræðurnir hafa hingað til ekki gert neina slappa kvikmynd, en The Man Who Wasn´t There fellur seint í hóp frábærra mynda eins og The Big Lebowski, Barton Fink, Miller´s Crossing, Raising Arizona og Blood Simple. Þessi mynd er bara frekar léleg í samanburði við þessar myndir. Hún er mjög sniðug og það er töff að sjá hvernig leikið er með svona skemmtilegan stíl. En myndin er bara frekar... döll, þótt hún sé frábærlega leikin og vel útlítandi "döll-mynd" og það kemur algjörlega í veg fyrir að ég geti dissað hana mikið. Bræðurnir eru samt sem áður komnir með mynd sem er í hálfgerðum Hitchcock-stíl. Myndin er tekin upp í svart-hvítu en það gefur myndinni flottan retró-stíl sem er fullkomlega í takt við gamla Noir-tóninn. Leikararnir stóðu sig samt allir - eins og kom fram hér að ofan - mjög vel, og sérstaklega Billy Bob Thornton, og ekki hefur hann staðið sig svona vel síðan í Sling Blade. Hann er hér með sína töffara takta og sést reykjandi í næstum öllum atriðum myndarinnar.Í stuttu máli fjallar hún um rakarann Ed Crane (Thornton), sem grunar að eiginkona sín (Frances MacDormand) haldi fram hjá sér með yfirmanni sínum, Dave (James Gandolfini). Ed telur það best að láta engann vita af þessu, en í staðinn sendir hann nafnlaust bréf til Dave þar sem hann fjárkúgar hann um 10 þúsund dali sem hann þarf að útvega fyrir annann mann (Joe Polito), sem boðið hefur honum verkefni. En eftir að Dave er myrtur fer allt úr böndunum og enginn veit sannleikann að málinu. Og smám saman fer þetta allt að flækjast en meira og mörgum öðrum persónum er bætt inn í málið, eins og lögfræðingur nokkur (Tony Shaloub), ungur píanóleikari, tvær löggur og einn rannsóknalögreglumaður. Söguþráðurinn fer endalaust út í allar áttir og einstaka sinnum fer hann út í algera vitleysu og ég skammast mín fyrir að segja að ég datt fljótt út úr myndinni. Eftir fyrsta klukkutímann verður hún frekar langdregin líka. Endirinn fór mest í taugarnar á mér og mér fannst hann ekki vera eins tilfinningamikill og hann hafi átt að vera. Myndin er í heild bara mjög fín tilraun hjá ávallt skemmtilegum kvikmyndagerðamönnum. Því miður á ég voða erfitt með að ráðleggja fólki að sjá hana, og í stuttu máli finnst mér The Man Who Wasn´t There reyna aðeins of mikið og skilur merkilega lítið eftir sig undir lokin. Þrátt fyrir að ég láti myndina sleppa með 6 í einkunn, þá er þetta hingað til slakasta mynd Coen-bræðra, sem er leiðinlegt að segja. En ég meina, það er ekki alltaf hægt fyrir góða leikstjóra að hitta í mark. Meira að segja Kubrick átti eina til tvær veikar myndir.