Charlie's Angels: Full Throttle (2003)

Það þarf meira en góða tónlist, sprengingar, tölvubrellur og flottar gellur til að gera góða kvikmynd. Myndin þarf að hafa góðan söguþráð líka og leikstjórinn þarf að KUNNA að koma honum til skila, sem McG kann alls ekki. McG er betur þekktur sem leikstjóri tónlistar-myndbanda (Korn, Slipknot ofl.) heldur en kvikmynda leikstjóri enda sígur hann sem slíkur.

En hann leikstýrir einnig þáttunum Fast-Lane á skjá 1.

þær stöllur lenda í honum kröppum í þessari mynd þegar þær eru fengnar til að endur heimta hringa sem geyma upplýsingar um HALO, vitnaverndina. Vondu gæjarnir eru á eftir hringunum líka sem er haldið af þjófnum (sem leikin er af Demi Moore en hún skítur Bruce Willis, fyrrverandi eiginmann sinn í hausinn í þessu hlutverki-kanski eithvað langþráð) fyrir hæstbjóðanda. þvílíkir bílar, þvílíkar sprengingar, þvílíkt kjaftæði.

John Clease(Monty Python) byrtist þarna sem illa uplýstur faðir

Lucy Liu og Bernie Mac sýnir hversu lélegur leikari hann er. McG einbeitir sér svo mikið að sprengingum, bílum, mini-pilsum, og tónlist að hann steingleymir að myndin þarf skiljanlega útfærðan söguþráð líka. Kanski hann ætti að halda sig við myndöndin þar sem hann getur sýnt þetta allt án þess að þurfa að huga að söguþræði.

Já, góð mynd :) alls enginn söguþráður, en það pirrar mann í rauninni ekkert ef maður fer með tóman huga og löngun til að skemmta sér vel! Tónlistin fannst mér flott, var reyndar komin með viðbjóð á Pink laginu (þar sem ég vinn í búð þar sem ekkert annað er spilað en effemm) og var næstum því búin að skila upp poppinu þegar hún birtist. En jæja. Diaz, Barrymore og Liu standa sig með ágætum þó að þær hafi misst sig stundum í væmninni, en húmorinn hjá þeim var góður (sérstaklega Liu með pabba sínum, ég fékk svoleiðis tár í augun! Akkúratt minn húmor!) En ég gef myndinni ekki hærri einkunn vegna þessara endalausu kroppasýninga (Demi Moore má eiga að hún var sætust) sem maður varð eiginlega vandræðalegur á, en kærastinn var ekki á sama máli ;( Já, margt er hægt að sjá verra!

Hörkugóð hasarmynd sem ekta spennufíklar ættu að hafa gaman af. Skutlurnar Drew Barrymore, Lucy Liu og Cameron Diaz snúa aftur sem hasargellurnar Dylan, Alex og Natalie í framhaldi myndarinnar Charlie´s Angels. Að þessu sinni fást gellurnar við fyrrverandi engil að nafni Madison Lee (Demi Moore) sem komist hefur yfir lista með nöfnum fanga og ætlar að nota hann til að selja glæpaklíkum. Hasarbomba sem er hægt að hafa gott gaman af, þó oft á tíðum verði handritið ansi þunnt og slappt. Kemur þó ekki að sök, því með góðum hasaratriðum er hægt að hylja helstu gallana lengst af. Um að gera að setjast bara niður og njóta hasarins í ystu æsar. Gellurnar þrjár fara sem fyrr á kostum og bjarga því sem bjargað verður með góðum leik. Demi Moore snýr aftur á hvíta tjaldið eftir nokkurra ára fjarveru. Eitt sinn var Demi leikkona nr. 1 í Hollywood og lék í fjölda áhugaverðra mynda. Svo hvarf hún af sjónarsviðinu um miðjan tíunda áratuginn eftir tvær misheppnaðar myndir. Með nýjan kærasta og flotta ímynd snýr hún aftur á sjónarsviðið. Hún stelur senunni frá gellunum með nærveru sinni og hefur reyndar í kynningarferli myndarinnar erlendis náð að fanga alla athygli tengda myndinni, við litla ánægju aðalleikkvennanna. En semsagt, ef þú vilt spennu og gott stuð þá skellirðu þér á þessa. Pottþétt skemmtun.

Ég gef Charlies angels 4 stjörnur aðallega úttaf að myndin hefur húmor sem auðvelt er að skilja þú þarft ekki að pæla of mikið og hún er eitt hasar atriði út í gegn. ég veit að það er kannski ekki klassa leikur þarna á ferð en mér finnst hún hafa margt sem aðrar myndir vantar. Hún er fullkomið framhald á fyrstu myndinni. Myndin er svona nýung á meðal annara mynda þetta hefur ekki sést voða mikið. Ég veit að fólk er ósammála mér en fólk hefur sýnar skoðanir og sjónarmið.!!!!!


óli

Charlie´s Angels: Full Throttle er svo sem ágætis mynd. Söguþráðurinn er ekkert til að hrópa húrra fyrir og CSI moment stúlknanna ganga svolítið fram af manni. Bardagaatriðin eru ágæt en englarnir virðast yfir byssur hafnir og nota þær aldrei, jafnvel þó þeir berjist við tugi af vopnuðum mönnum. Þær geta flogið og hoppað eins og ég veit ekki hvað, þótt engin skýring sé gefin á því hvernig þær fari af því að sniðganga þyngdaraflið. Annars var þetta nú ágætisskemmtun ef maður fer ekki í of djúpar pælingar. Dreg frá tvær stjörnur fyrir svolítið fáranleg bardagaatriði og handrit.

Þegar maður horfði á trailerin fyrir myndina átti maður vonn á mikilri skemmtun,en þegar maður var búin að horfa á myndina sagði maður baraEKKI NEIT MEIR??????en samt var þetta bara nokkuð góð mynd en hún kom manni á óvart að það voru svona mikið að hasar en þau voru því miður bara illa gerð hasar atriði:(,Fyrsta myndin var auðveltur sögu þráður sem maður gatt skilið en í þessari mynd er söguþráðurinn flókin og það eru fullt að þassu fólki sem koma í myndini sem snúast ekki neit um þau.Ég segi bara góða skemmtun......................eitt en Pink kann ekki að leika...............

Englarnir eru komnir aftur og í þetta skiptið eru hasarinn meiri, tæknibrellurnar betri og þekktir leikarar sem koma í fram í aukahlutverkum frægari. Þetta kann að hljóma lofandi, en ekkert af þessum hlutum einum og sér geta skapað skemmtilega kvikmynd. Til að byrja með væri ágætt að hafa söguþráð sem virkar ekki eins og hann hafi verið krotaður niður á kokteilservíettu á djamminu hjá stöllunum þremur. Velgengni fyrstu myndarinnar í miðasölunni hefur greinilega stigið þeim til höfuðs, það skín svo mikið í gegn hvað þeim finnst þær vera æðislegar að maður fær velgju. Leikstjórinn McG er á hraðri leið með að verða næsti Michael Bay, hver taka í myndinni endist aldrei lengur en í örfáar sekúndur, tónlist er algerlega ofnotuð og útkoman er einhvers konar ofunnin kemísk froða sem enginn myndi rugla við alvöru kvikmynd. Ef þér fannst eðlisfræðilögmálum vera ofboðið í fyrri myndinni þá hefurðu ekki séð neitt ennþá, ég get ekki ímyndað mér annað en fólk þurfi að vera vel skakkt til þess að sjá ekkert athugavert við það að persóna Demi Moore geti flogið um eins og Superman. Ég gengst fúslega við því að hafa gefið fyrstu myndinni þrjár stjörnur, hún fannst mér skemmtileg og fersk,

en þessi er að mínu mati töluvert slappari.

Ég verð bara að segja að ég skemmti mér þokkalega á þessari og þótti hún varla síðri frá þeirri fyrstu. Báðar þessar myndir eru svo uppfullar af orku, húmor og dúndurgóðri stemmningu og tónlist að það er ekki hægt annað en að fíla þær á kjánalegan hátt. Charlie's Angels: Full Throttle er alger vitleysa út í gegn, en hefur sinn eigin stíl á því öllu. Vissulega finnst sumu fólki hasarinn alveg út í hött og kannski hálf fáránlegur, en þannig á hann einmitt að vera! Leikstjórinn McG hefur margoft tekið það fram að hann veit hvað hann er að gera og gerir þessar myndir hallærislegar viljandi og skemmtir sér bara með því. Hann hylur yfir pappírsþunnan söguþráð með svakalega skemmtilegum hasar, nettum kroppasýningum, frábærri tónlistarnotkun og svo ekki síst offbeat húmor. Einnig vitnar hann hér heilmikið í aðrar kvikmyndir á snilldar hátt, og treður jafnframt inn heilum her af gestaleikurum, sem eykur tvímælalaust bara allt gamanið. Stelpurnar þrjár virðast svo augljóslega hafa skemmt sér brjálæðislega vel hér, og leggja leikhæfileika sína til hliðar og treysta einungis á gamanið. Demi Moore lætur einnig sjá sig í u.þ.b. 20 mínútur og gerir ekki mikið meira en að sýna kynþokka sinn sem - ótrúlegt en satt - er enn til staðar. Justin Theroux (úr Mulholland Drive) birtist síðan í stærra hlutverki og reyndist vera bara ferlega óþolandi í hlutverki írans Seamus sem er bálreitt massatröll með "fetish" fyrir rassinum á Barrymore (en maður getur svosem skilið það). Annars hefði ég frekar viljað sjá meira af Crispin Glover sem hinn ávallt skemmtilegi Creepy Thin Man, því í hvert sinn sem Theroux opnaði kjaftinn kom út úr honum alveg ógeðfelldur hreimur sem fór hrikalega í mig. Annað sem ég tel vera hálfgerður galli er hvernig myndin er keyrð. Hún virðist fylgja NÁKVÆMLEGA sömu formúlu og síðast, og ég veit að maður á ekki að spá mikið í plotti eða slíku hér, en mér finnst þetta hefði mátt ganga örlítið öðruvísi. Svo fannst mér leikstjórinn gera hana aðeins of sykursæta á köflum (eins og t.d. með fortíð persónu Barrymore og samband hennar við hina Englanna), sem virkar hálf kjánalega. Það er eins og að mynd sem á ekki að taka alvarlega sé í raun að taka sjálfa sig alvarlega! En þetta er að vísu ekkert sem hinn kostulegi Bernie Mac nær ekki að bæta upp fyrir. Hann er alveg óborganlegur og hleypur vel í skarðið fyrir Bill Murray þar sem hann eignar sér hvern einasta ramma sem hann er í með sprenghlægilegum one-linerum. En kjarni málsins er samt sem áður þessi; Alls ekki fara á þessa mynd ef þú sækist eftir þéttu handriti eða gáfuðu plotti, heldur bara vegna skemmtuninnar, og áhorfandinn verður að gera sér fullkomlega grein fyrir fáránleikanum, annars á hann ekki eftir að ganga sáttur út. En þið sem vitið hvað þið eruð að fara að sjá, slökkvið bara á heilanum og leyfið Englunum að skemmta ykkur.6/10

Hér er hún komin, mynd númer 2 um englana hans Kalla og það verður að segjast eins og er að hún stendur fyrri myndinni langt að baki. Söguþráður þessarar myndar er í raun mjög óljós. Það er aldrei almennilega á hreinu hverju englarnir eru að bjarga og af hverju. Englarnir eiga í höggi við fyrrverandi engil, Madison Lee sem komist hefur yfir lista með nöfnum fanga og ætlar að nota hann til að selja glæpaklíkum, einhverra hluta vegna. Söguþráður myndarinnar er einfaldlega svo þunnur að það tekur ekki að eyða orðum á hann. Myndin er í raun eins og mjög langt tónlistarmyndband þar sem búið er að troða saman mörgum lögum og búa til einhvern hasar í kringum þau. Inn í vitleysuna flækjast svo frábærir leikarar á borð við John Cleese og það er í raun óskiljanlegt hvers vegna hann er að láta hafa sig út í þessa vitleysu. Aukaleikarar myndarinnar eru í raun uppfylling á milli laga og hasaratriða. Rómantíkin sem látin er byggjast upp er hlægileg og vandræðanleg.Svo er reynt að byggja upp einhverja persónusköpun, sérstaklega í kringum persónu Drew Barrymore en það verður pínlegt á að horfa. Þessi mynd er hvorki fugl né fiskur og eftir myndina stóð ég mig að því að spyrja: TIL HVERS? Myndin er troðfull af hasar, það vantar ekki en það er engan vegin nóg til að halda uppi heilli bíómynd. Leikararnir stóðu sig skelfilega og Cameron Diaz, Lucy Liu og Drew Barrymore voru eins og viðvaningar. Þessi mynd er eins og langt og þreytandi tónlistarmyndband, ofhlaðið hasar og fáklæddu fólki. Fyrri myndin var góð og framleiðendurnir hefðu átt að láta þar við sitja.

Æ, mér finnst nú fyrri myndin betri. Þó er ýmislegt gott við þessa mynd til að mynda er eðli þessa tríós sem stúlkurnar skapa skoðað mjög vel og svo fá áhorfendur að vita sögu þessa manns sem Crispin Glover leikur svo snilldarlega(þó að frá honum heyrist aldrei múkk). Undirritaður var líka mjög hrifinn af senunni þar sem Edwin Collins lagið Girl like you var notað. En annars er fyrri myndin betri, ekki gott að segja af hverju. Þetta er alveg þolanleg mynd bara heillri stjörnu verri en hin.

OOOO þetta var hálf fúlt. Ekki misskilja mig Charlie´s Angels full throttle er vel gerð, æðisleg tónlist og ágætis húmor svo ekki sé minnst á kroppasýningar þeirra vinkvenna.

En hvað er þá að bögga mig, jú myndin var engan vegin að standast undir væntingum mínum. Það var einhvernveginn öllu ofgert í myndinni, slagsmálaatriðin voru flott en þurftu samt alltaf að gera aðeins meira en þurfti, common skjótast upp úr byggingu en lenda samt á kaðli ofan af skipi í snjóbrettaleik á spítum. Húmorinn var góður en ef það hefði ekki verið fyrir nýja svarta Bosleinn þá hefði húmorinn líklega farið fyrir ofan garð og neðan og finnst mér það bara aðeins of mörg göt á einum osti.

Það sem var best við myndina var tónlistin, hljóðbrellurnar, nýr Boslei og nýtt illmenni sem slær flestum öðrum illmennum kvikmyndasögunnar út og er líkt beint við vin okkar í Cape Fear.

Ég held þó að þrátt fyrir marga stóra og frekar ónauðsinlega galla myndarinnar þá ættu þó flestir að geta haft nokkuð gaman af henni. Hún er alls ekki leiðinleg en hún er bara alls ekki nógu góð heldur.

Það er kanski í lagi að sjá hana í bíó því þar á hún óneitanlega best heima með sínu sjónræna furðuspili og æðisgenginni tónlist en ekki samt búast við því að ganga neitt of sáttur út með 800 krónum léttari buddu.

Ég var mikill aðdáandi fyrstu myndarinnar, og beið þessarar með mikilli óþreyju enda var trailerinn á meðal þeirra bestu sem ég hef séð. Sem betur fer var ákveðið að halda áfram með sama tóninn, þ.e.a.s. fáránleg og ótrúleg áhættuatriði, kaldhæðinn og óvenjulegan húmor, frábæra tónlist, og óbeislaðað fjör. Þær Cameron Diaz, Drew Barrymore og Lucy Liu skemmtu sér augljóslega konunglega við gerð myndarinnar, og það skín mjög vel í gegn. Leikstjórinn McG á sér sinn eigin stíl, sem hann sækir greinilega úr reynslu sinni við gerð tónlistarmyndbanda, en þessi stíll passar mjög vel við mynd á borð við Charlie's Angels. Hugmyndin er svo bjánaleg í sjálfu sér að það er ekki annað hægt en að nota yfirdrifinn stíl til að koma henni til skila. Það er söguþráður þarna einhvers staðar inn á milli, en fer virkilega einhver að sjá þessa mynd til að fá heilsteypt handrit og fullskapaða karaktera? Myndin er einungis til þess að hægt sé að sýna stjörnurnar þrjár í mörgum efnislitlum búningum, og til viðbótar er boðið upp á frábæran húmor frá Bernie Mac og John Cleese, rómantískar aukasögur með Luke Wilson og Matt LeBlanc, glæsilegt illmenni í líkama Demi Moore, og endalaus áhættuatriði sem eru jafn fyndin og þau eru flott. Ég mæli sterklega með Charlie's Angels: Full Throttle, og legg jafnframt til að slökkt sé á heilanum áður en miðinn er keyptur. Þeir sem geta ekki haft gaman af þessari mynd á einhvern hátt eru einfaldlega fúlir á móti, og það er þeirra missir.