Aðalleikarar
Leikstjórn
Handrit
Óminnug en fín byrjun ![](/wp-content/themes/kvikmyndir/images/stars/6.png)
Eins og Atlantis: The Lost Empire, þá bjóst ég við meiru af þessari mynd, en leikstjórar og höfundar þessara myndar gerðu næst bestu teiknimynd sem ég hef séð á árinu, How To Train Your Dragon. Ég bjóst nú ekki við að hún væri jafn góð og hún (af því sem ég hafði séð af myndinni fannst mér fínt) en ég einfaldalega bjóst við meiru, jafnvel þótt myndin sé alls ekki slæm.
Byrjunin byrjar ágætlega en eftir því sem líður á myndina fer húmorinn að vera verri, þó það komi fyrir að hann sé mjög fyndinn. Held að besti brandrarinn í myndinni sé þegar Stitch kemur með vélsög upp úr engu.
Lilo er fínn karakter. Maður finnur alveg fyrir því hversu einmana hún er, og miðað við hversu lítil hún er, þá er vel sýnt hversu barnaleg, þrjósk og skilningslítil hún er. Hún nær samt að vera það besta við myndina. Stitch eignar sér auðvitað mörg atriði (en sum af þeim þurfa ekkert til að eigna sér þau, og Stitch er á spítti alla myndina) en ég verð samt að kvarta yfir því hversu léleg þróunin hans er. Ólíkt Lilo, fann ég ekkert fyrir því þegar hann uppgötvar hvað hann hefur gert (nema kannski ein lína). Síðan nær hann líka í klæmaxi myndarinnar að sannfæra antagonist myndarinnar (geimveruna Jumbo, sá sem hefur verið að veiða hann alla myndina) að hjálpa honum, en það er engin ástæða af hverju, eitthvað sem einungis mínúta hefði bjargað.
Allir aðrir karakterar gleymast nær strax, nema Pleakley og þá einungis hversu líkur hann er Morpheus úr Matrix (langbesti karakterinn úr myndunum) og gera nær ekkert til að skilja eftir sig spor, fyrir utan slæma brandara sem eru aðeins of barnalegir fyrir minn smekk. Systir Lilo hefði getað verið miklu betri karakter, hún hafði premise-ið til þess.
Myndin er samt engan veginn fyrir mína líka og ég er ekkert hissa af hverju börn elska þessa mynd. En fyrir mér er hún bara ein af þessum myndum frá Disney ég mun ábyggilega ekki horfa aftur á.
6/10
![](/wp-content/themes/kvikmyndir/images/stars/6.png)
Eins og Atlantis: The Lost Empire, þá bjóst ég við meiru af þessari mynd, en leikstjórar og höfundar þessara myndar gerðu næst bestu teiknimynd sem ég hef séð á árinu, How To Train Your Dragon. Ég bjóst nú ekki við að hún væri jafn góð og hún (af því sem ég hafði séð af myndinni fannst mér fínt) en ég einfaldalega bjóst við meiru, jafnvel þótt myndin sé alls ekki slæm.
Byrjunin byrjar ágætlega en eftir því sem líður á myndina fer húmorinn að vera verri, þó það komi fyrir að hann sé mjög fyndinn. Held að besti brandrarinn í myndinni sé þegar Stitch kemur með vélsög upp úr engu.
Lilo er fínn karakter. Maður finnur alveg fyrir því hversu einmana hún er, og miðað við hversu lítil hún er, þá er vel sýnt hversu barnaleg, þrjósk og skilningslítil hún er. Hún nær samt að vera það besta við myndina. Stitch eignar sér auðvitað mörg atriði (en sum af þeim þurfa ekkert til að eigna sér þau, og Stitch er á spítti alla myndina) en ég verð samt að kvarta yfir því hversu léleg þróunin hans er. Ólíkt Lilo, fann ég ekkert fyrir því þegar hann uppgötvar hvað hann hefur gert (nema kannski ein lína). Síðan nær hann líka í klæmaxi myndarinnar að sannfæra antagonist myndarinnar (geimveruna Jumbo, sá sem hefur verið að veiða hann alla myndina) að hjálpa honum, en það er engin ástæða af hverju, eitthvað sem einungis mínúta hefði bjargað.
Allir aðrir karakterar gleymast nær strax, nema Pleakley og þá einungis hversu líkur hann er Morpheus úr Matrix (langbesti karakterinn úr myndunum) og gera nær ekkert til að skilja eftir sig spor, fyrir utan slæma brandara sem eru aðeins of barnalegir fyrir minn smekk. Systir Lilo hefði getað verið miklu betri karakter, hún hafði premise-ið til þess.
Myndin er samt engan veginn fyrir mína líka og ég er ekkert hissa af hverju börn elska þessa mynd. En fyrir mér er hún bara ein af þessum myndum frá Disney ég mun ábyggilega ekki horfa aftur á.
6/10
![](/wp-content/themes/kvikmyndir/images/stars/6.png)
Hver segir að teiknimyndir séu bara fyrir börn? Þetta er snilldarteiknimynd fyrir alla aldurshópa. Ung stúlka langar í hund og endar með að velja sér þetta sæta kvikindi og endar þá allt í vitleysu. Mjög fyndin og ég mæli eindregið með henni.
![](/wp-content/themes/kvikmyndir/images/stars/6.png)
Lilo og Stitch er mjög skemmtileg mynd og disney aðdáendur ættu ekki að missa af henni.Þetta er frábær fjölskyldumynd og eins og margir segja er þetta alveg dans og söngva laust (utan fyrir tónlist Elvis) þetta er frábær mynd og persónurnar eiga í vandamálum að stríða.Stitch er mjög fyndin og sætur.Þessi mynd er svolítið sorgmædd og margt er hægt að læra af henni mér fynst eiginlega það fallegasta þetta með óhana að óhana þýðir fjölskilda og fjölskilda merkir að einginn er skilin útundan eða gleymist.
![](/wp-content/themes/kvikmyndir/images/stars/8.png.pagespeed.ce.KZSwo8Ips5.png)
Þetta er ein af þessum myndum sem ég get eiginlega ekki horft á tvisvar. Mér fannst byrjunin frekar leiðinleg en svo fór hún fara að verða soldið skemmtileg. Ég mæli með henni fyrir krakka á aldrinun 2-9 ára.
![](/wp-content/themes/kvikmyndir/images/stars/8.png.pagespeed.ce.KZSwo8Ips5.png)
Disney getur alltaf komið manni á óvart. Til dæmis er núna myndin Lilo og Stitch öðruvísi en aðrar disneymyndir. Engin söngatriði, vantar mínútubrandara og, eins og ofan var talið, hafa mannpersónunar vandamál nútímans sem vantar mjög í allar disneymyndir. Í öllum öðrum disneymyndum er allt fullkomið, kannski of mikið. Þessi mynd fjallar um tilraun 626 sem fékk nafnið Stitch af Lilo seinna í myndinni. Alveg ný tegund, með eðlishvöt skrímslis, var búin til og átti að senda í útlegð en slapp og lenti á jörðinni. Inn á milli féttast í þetta margt sem virðist þó ná endum saman þótt ótrúlegt sé (endirinn kom mér á óvart). Teiknimyndaaðdáðendur ættu ekki að láta þessa mynd fram hjá sér fara.
Um myndina
Leikstjórn
Handrit
Vefsíða:
Aldur USA:
PG
Frumsýnd á Íslandi:
30. ágúst 2002
VHS:
17. mars 2003