Ocean's Twelve (2004)

Settu heilann í hlutlausan gír, ekki spá of mikið í handritinu, njóttu þess bara að horfa á fallega fólkið á tjaldinu skemmta sér og þá muntu líklega njóta þessarar myndar. Myndin sjálf er hvorki fugl né fiskur, en er ágætis afþreying. Leikararnir eru hálfglottandi megnið af myndinni, eins og þetta sé allt saman einn stór innanhússbrandari... sem myndin er í rauninni ef út í það er farið... það vantar bara að þeir líti í myndavélina og blikki mann. Óvænti endirinn var augljós frá fyrstu stundu, en það skemmdi ekki mikið fyrir... Þetta er hálfdrættingur á við fyrri myndina, en þar sem þessi var eingöngu gerð fyrir tvær ástæður, peninga og afþví allir höfðu gaman af því að gera þá fyrri, þá er það nú viðbúið. Svona allt-í-lagi ræma, ekkert meira.

Ég fór á þessa mynd í gær með 2 vinum mínum og afþví að fyrri myndin var svo góð töldu við þessa ekki síðri og fórum því Lúxus sal Álfabakka, við fórum inn, settumst og horfðum á þessa mynd. Eftir smástund varð mér ljóst að þeir sem höfðu allir haft ákveðið hlutverk í fyrri myndini, voru þarna einfaldlega bara til að vera þarna sem var þó alveg fínt vegna þess að annars hefði þessi ræma ekkert skánað eða versnað. Pitt og Zeta-Jones eru parið í myndini eins og Klúný og Róberts höfðu verið í fyrri og fannst mér það ganga afleitlega upp, ekki neinir straumar á milli þeirra. Fyrr utan það var myndin virkilega skemmtileg þar til seinustu 40 mín byrjuðu, þá rak þetta Titanic á sinn ísjaka og úff var þetta skip ekki lengi að sökkva, þvi miður get ég ekki sagt afhverju vegna þess að ég gæti verið að spilla fyrir fólki. Líka annað sem minnst er hér beint fyrir ofan mig, myndin heitir Ocean's Twelve auðvitað þarsem nýr þjófur bættist í krúið alveg undir blálokin og er stóran hluta myndarinar að tala um sjálfa/n sig eða við sjálfa/n sig...

Ocean´s Twelfe sem er ekkert sérstaklega viturleg hugmynd fyrir framhaldsmynd nær alls ekki að toppa né koma nálægt Ocean´s Eleven. Mjög óljós söguþráður, mjög illa klippt, ekkert sérstaklega vel skrifuð, það er engin einbeiting og sagan er á sveimi í kringum allt þetta lið. Auðvitað eru margar stjörnur sem birtast við og við en það er alls ekki nóg né nógu góð afsökun fyrir þetta veika framhald. Ég vona bara að þetta hafi verið grín frá upphafi því myndir eins og þessi ættu ekki að vera að leika sér of mikið. Sumar persónur myndarinnar hverfa og koma aftur eins og þeir hreinlega nenntu ekki að gera þessa mynd, t.d Bernie Mac og Rob Reiner. Og hvað með nafnið Ocean´s Twelfe? Það hefur alls enga merkingu í þessari mynd. Ég er sáttur við það að hafa aðeins þurft að borga 400 krónur í bíó en í heild er að ekki þess virði að mínu mati.

Ef einhverjir óttast að Ocean's Twelve sé úldin, endurunnin formúla á fyrri myndinni, þá þarf alls ekki að hafa neinar áhyggjur. Myndirnar eru gerólíkar, hvort sem um er að ræða stílfæringu, sögu, tón eða uppbyggingu. Seinni myndin hefur heldur ekki sama mainstream flæði og sú fyrri, svo hún rennur ekki eins þétt í gegn. Stíllinn er líka meira gamaldags, og minnir oft á tíðum á svipaðar glæpamyndir frá sjöunda áratugnum. En hann kemur samt virkilega vel út, og gaman er að Steven Soderbergh skuli sjá til þess að áhorfandanum líði ekki eins og hann sé að horfa á sömu myndina aftur. Hann nýtir sér líka eins mikið af landslögum Evrópu og hann mögulega getur, sem vissulega getur aldrei verið neitt neikvætt. Ég var samt ekki nógu ánægður með innihald sögunnar. Hún býður auðvitað upp á góða snúninga, en yfirhöfuð jafnast hér fátt á við hið frábæra rán sem fyrsta myndin gekk út á. Atburðarásin er heldur ekki eins spennandi. Maður finnur aldrei fyrir að Ocean og gengi hans séu í einhverri hættu lengur, og svo einnig fannst mér sambandið á milli persóna þeirra Brad Pitt og Catherine Zeta-Jones vera bara afspyrnuleiðinlegt, og hirti það alltof mikla skjáathygli. Leikarahópurinn er samt almennt mjög skemmtilegur, enda er þetta mynd sem græðir mest á honum, og það er augljóst að allir sem tóku hér þátt hafa skemmt sér konunglega. Sumar persónur myndarinnar nýtast samt ekki eins vel hér og þær gerðu áður (þá helst Bernie Mac, Carl Reiner og Andy Garcia). Eitt sem gerði þetta gengi svo óborganlegt í Ocean's Eleven var það að allir höfðu sitt ákveðið hlutverk í atburðarásinni, og þá meina ég hver einasti. En hér hafa slíkar kröfur minnkað og á endanum eru það bara þau George Clooney, Matt Damon, Pitt og frú Zeta-Jones sem gleypa upp alla myndina. Alls ekki gott. Sem gamanmynd er Ocean's Twelve öruggari, og nokkur bestu augnablik hennar ganga einmitt út á samskipti margra leikaranna (ég verð þó að minnast á eitt glæsilegt atriði sem aðeins Vincent Cassel á heiðurinn af, þegar hann kemst gegnum öryggisgeislanna á safninu). En sem einhvers konar glæpamynd með semi-alvarlegum undirtónum nær hún ekki sömu hæðum. Myndin er líka of löng. Yfirleitt hef ég ekkert á móti löngum sýningartíma en með eins áttavilltu og ójöfnu plotti og þessu ásamt nokkrum fáránlega útteygðum senum í lokin fannst mér rúmlega tveir klukkutímar vera aðeins of mikið. Þetta er kannski fullmikil samantekt af hinu góða og slæma, en myndin er þannig líka. Kannski hún virkar betur sem einstæð mynd heldur en framhald, en samanburðurinn er samt sem áður óhjákvæmalegur. Nokkuð góður stjörnufans til að gægjast á þegar á heildin er litið, en best er að stilla ekki væntingar of hátt.6/10